من ضروری نبودم

همانگونه که آب

وقتی که آرزوی سراب

تشنگی خاک را به پایان می برد

*

من ضروری نبودم

همانگونه که عشق

وقتی که دست عادت

روزهای زخم خورده را می شمرد...

*

همه گفتند تقصیر تو بود!

من فقط آمده بودم کمی سر به سر ابرها بگذارم

و دروغ کوچکی بگویم.

دروغی مثل اینکه:تشنه ام

و یا خوابم نمی آید

*

کسی که بوی رفتن تو را می داد

و مثل سر نوشت من سراسیمه می رسید٬

کسی ناچارتر از باران وعشق

که پنجره را به هر چه جز تو بود می بست٬

تو را چنان حکایت کرد

که شعرهای من همه لطیفه شدند...

*

صدای خنده ها

صدای تیزِ خنده ها...

*

بروم که غروب کنم...

منتظر مانديم ...

باران باريد

اعداد به پايان رسيدند

گناهانمان تمام شد

و او ناشمرده ماند...

*

اگر گريه مي كنم براي او نيست

تنها براي توجيه اين غروب طولانيست

وقتي كه چشمهاي شب

چشمان مرا نخواهد ديد...

*

و من نمي دانم كه تو را چگونه با انگشتانم

از زندگي كم كنم

تا كودكان كوچه بفهمند.

تا كودكان كوچه

بي تو بودن را ياد بگيرند...